Дар боғе зебо ва рӯшноие, ки пур аз гулҳои рангоранг ва овози паррандагон аст, як духтари ҷавон бо номи Гулсумби бо писаре бо чеҳраи дилкаш во мехӯрад. Ҳар дуи онҳо ба ҳамдигар назар карда, ба назар мерасад, ки дунё дар атрофашон қатъ мешавад. Нури офтоб аз байни шохаҳои дарахтон мегузарад ва ба чеҳраҳои онҳо маҳтобӣ меравонад, ки муҳити орому ошиқонаро фароҳам меорад. Гулсумби бо либоси сабзранги тобистонии сабук истодааст, ки бо насими мулоим мезанад, дар ҳоле ки писар дар паҳлӯи ӯ бо як табассуми гарм ва чашмони пуршараровар истода, ба сӯҳбати ширин ғузар мекунанд. Майдон атрофи онҳо пур аз аромаҳои ширини гулҳо ва ҳисси ҳузури муҳаббати нав оғозшуда мебошад.
Free to start · Generate videos and images with AI in seconds