Тагдыр жазган маңдайыма муң конду,
Таң атканда мөлтүр жашым көл болду.
Көк асманым кара булут жамынып,
Көңүлүмдүн шам чырагы өчкөндөй болду.
Ак жоолугум жашка малынып түнөрдү,
Арман күйүп, өзөгүмдү тилерди.
“Унут” десем, жүрөк моюн сунбады,
Сүйүү деген буйрук укпас бир элчи.
Карааныңды күтүп түндөр саргайдым,
Карлы чоктой көөдөнүмдө зар кайгым.
Кайрылбасын билсем дагы тагдырым,
Көз жолуңдан үмү...
